Cichy czytacz... jak strasznie mi smutno....

Bardzo mi przykro Jolu
Smutno...

Tak strasznie pusto i smutno się zrobiło bez Ciebie, Zajonczku kochany.
Dawałeś nam tyle radości, szczęścia, w Twoim wątku zawsze można było znaleźć tyle ciepła, gęba sama się uśmiechała czytając Twoje posty i oglądając Twoje kochane pysio na zdjęciach.
To forum już nigdy nie będzie takie samo.
Taka mała parafraza mistrza Kochanowskiego:
"Wielkieś mi uczynił pustki w sercu moim
mój kochany Zajonczku, tym zniknieniem swoim
pełno nas a jakoby nikogo nie było
jadną maluczką duszą tak wiele ubyło..."

Myśle dokładnie tak samo
coś cudownego bezpowrotnie się skończyło.

śpij spokojnie kotenku kochany ...

I ja tak myslę.....

Jednakże Jolu czekamy na nowy wątek. Jest jeszcze Śpioch, jest Trybulka i wiele innych futerek zdrojowych o których chcemy czytać, o których chcemy wiedzieć.
Jesteś TY - cudowna osoba, która pomaga z całych swoich sił koteczkom niczyim, głodnym i chorym.
Jolu, czekamy na CIEBIE kochana .



Będę czekać jak długo potrzeba Jolu .

Afatima






Ja też w powyższe wierzę...

Jolu, nie płacz.. On(a) jest bliziutko, zawsze..

Zajonczku (*)

ja też będę czekać

Ja też!
Jolu! Czekamy na Ciebie!

Jolu, odezwij się...

Jolu, czekamy .....

Dziewczyny, po śmierci niezapomnianego Zajonczka należy mu się chyba CHWILA CISZY...

Tak smutno...Zajączku...

...

Zajonczek...[*]

Współczuję tak bardzo.

Dziś rano odszedł mój Najukochańszy. Zwykle okaz zdrowia, zaczął chorowac pod koniec grudnia. Po solidnej dawce leków poprawiło się. Potem znów stracił apetyt i był apatyczny, trafił z powrotem do lekarza. Podejrzewano nerki, ale badania krwi wykazały, że to jednak "tylko" zapalenie płuc. Po trzeciej dawce leków nadal nie było poprawy, mój Kochany dusił się, wymiotował krwią... Dziś rano okazało się, że nie da się już nic zrobic i zasnął na zawsze.
Najbardziej boli, że nie mogłam byc przy nim, bo wyjechałam z domu na studia. Nawet nie zdążyłam się z nim pożegnac w dniu wyjazdu, gryzło mnie to przez cały czas.

Znaleźliśmy Go kiedyś przypadkiem, podczas spaceru, wychudzony i przestraszony trafił do nas i spędził z nami 4 piękne lata. Rozpieszczany i kochany, stał się dla nas ważniejszy niż kiedykolwiek mogliśmy się spodziewac. Szykowanie mu smakołyków, szukanie, gdy nie wracał na noc do domu, trzymanie mu główki, kiedy spał u mnie na kolanach, jego bogaty repertuar miauknięc na każdą okazję, jego bystry wzrok i mięciutkie futerko... On śpiący przed kominkiem albo schowany na krześle pod stołem. Wygrzewający się na tarasie. Brakuje Go tak bardzo.

Ból jest niemal nie do zniesienia. Najgorsze, że nie mogę teraz wrócic do domu i byc z tymi, których kocham.

Leon, to nie tak miało byc. Zawsze żartowaliśmy z kociej długowieczności i tego, jak długo jeszcze będziemy Twoją służbą, a nie właścicielami. Śpisz sobie teraz, tak jak lubiłeś najbardziej, a nam została pustka.