Udało nam się wreszcie zlokalizować kocięta od naszej wolno żyjącej koteczki tri, którą próbujemy złapać już drugi rok. Niestety to bardzo mądra kotka. Jej dzieci z zeszłego roku chyba nigdy nie ujrzały świata, chociaż wiemy, że miała dzieci. W tym roku maluchy mieszkają w piwnicach domu, którego parterowe mieszkania mają małe ogródeczki. W jednym z takich ogródków bawiły się, a ludzie z ogródka obok podkarmiali je. Zdążyli je już co prawda rano nakarmić, ale i tak zastawiłyśmy łapkę. Jedno kocię wlazło, przełożyłyśmy do transportera, i ustawiłyśmy za łapką, żeby przywabiło matkę. Klara jednak jest bardzo przebiegła i zamiast próbować uwolnić swoje dziecko, zabrała drugie...
Mamy zatem jeszcze malucha i mamę do złapania... Jest tri, jak mama, drugiego nie zdążyłyśmy zauważyć

A tymczasem mały tygrys wszystkich w lecznicy opluł, osyczał i sprał wielką pazurzastą łapą.
Został odpchlony, odrobaczony i zapuszkowany do klatki. Będzie szukał domku. Najlepszego na świecie, więc wszystkie anioły proszone o wsparcie i trzymanie kciuków. I zakochiwanie się.

Oto straszny tygrys... Ma jakieś osiem tygodni...





Ma na imię Borys...


Jest! Jest siostrzyczka! Jupiiii

Ma na imię Alma. Siedzi w klatce z Borysem.

Troszkę przerażona jeszcze, przytula się do brata. Włożyłam ją do klatki z Borysem. Stanęli oboje przerażeni i zaraz przytulili się do siebie - znowu razem...
Jest bardzo delikatna i łagodniejsza od brata. I cudna...





Zacytowałam pierwsze ich posty ze zbiorczego wątku moich kotów. Czas na własny wąt i szukanie szczęście. Bo życie przed nimi dłuuuugie i musi być bardzo szczęśliwe.

Marzy mi się wspólny dom dla nich. Marzenia się przecież spełniają.

cacka z dziurką.

Piękne te kociaki Za najlepszy domek

Tak, są prześliczne. Jeszcze troszkę dzikawe i płochliwe, ale bardzo delikatne i łagodne. Jeszcze siedzą w klatce. Codziennie po pracy jest czas przymusowych pieszczot. Za każdym razem od nowa muszę je przekonywać, że człowiek fajny jest i pożyteczny. Powinnam poświęcać im więcej czasu, wtedy oswajanie poszłoby galopem. Przydałaby jeszcze jedna para rąk...



Opiekują się sobą nawzajem, bawią ze sobą. Wspaniałe maluszki!

jestem!!!!!
Ciągle nie mogę się nadziwić urodzie Boryska i Almy.... Są po prostu cudne!!!!!
na pewno szybko znajdą wspólny domek; czy były już szczepione, bo mi umknęło?

Są odpchlone, odrobaczone, raz zaszczepione Purevaksem bez białaczki. Mają książeczki zdrowia.

no to kotki full wypas;
nic tylko kochać!!!!
mizi mizi maluchy
P.S. może poprosimy o banerek?
chętnie sobie podepnę....

Poprosimy, tylko zdjęcia jeszcze same zakratowane...

ojoj! no tak...
a kiedy odkracenie

Borys, choć jeszcze trochę nieśmiały, jest małym zawadiaką. Bawi się moimi dłońmi, podgryza palce. Łatwo wpada w stan permanentnego mruczenia. Jest coraz odważniejszy. Próbuje już ucieczek z klatki. Będzie cudownym łobuziakiem. Co ja mówię. Już jest!

Alma jest bardzo nieśmiała. Za każdym razem, kiedy zbliżam się do klatki, ucieka przerażona w najdalszy kątek. Ale wzięta na ręce, coraz szybciej się rozluźnia. Potrzebuje czasu, żeby zacząć mruczeć, ale potrzebuje go coraz mniej. Ostatnio przeciągnęła się na moich kolanach... i zasnęła. jest zjawiskowo piękna. Nad okiem czarnej strony pysia ma cudną płową kreskę, zalotnie zakręconą ku górze. Jest niesamowicie delikatna i krucha. myślę, ze to stałe cechy jej charakteru.




Jak widać, z Borysa już niezły luzak jest. Na ostatnim zdjęciu maleństwa padły, zmęczone robieniem bałaganu w klatce.
W połowie tygodnia mogłyby ją już opuścić, ale trochę się obawiam. Mama zdążyła nauczyć, ze psy są bardzo niebezpieczne. A Soser ich jeszcze do siebie nie przekonał. Mogłoby być nieciekawie. Muszę to wszystko dobrze przemyśleć i zorganizować. Chyba poczekam do następnego weekendu.

Oboje są zjawiskowi...

Już poprosiłam

melduję się i ja!

Witam wszystkich

takie cuda